Tej nocy i tego dnia historia świata pękła na dwie części. Jednak to pęknięcie nie nastąpiło z hukiem, jakiego spodziewaliby się władcy tego świata.

Ewangelia św. Łukasza zaczyna się od wielkiej polityki. Jest cezar August, jest spis powszechny, jest wielkorządca Syrii. Wydaje się, że to oni kręcą kołem historii. Ale Ewangelista szybko przenosi kamerę z pałaców Rzymu do małego, zatłoczonego Betlejem, do stajni, gdzie „nie było miejsca”. To właśnie tam dzieje się to, co najważniejsze. Prorok Izajasz zapowiadał: „Naród kroczący w ciemnościach ujrzał światłość wielką”. Ta światłość nie objawiła się jednak jako piorun z nieba, ale jako Dziecko owinięte w pieluszki.

Anioł mówi do pasterzy: „A to będzie znakiem dla was: znajdziecie Niemowlę…”. To jest największy skandal i największe piękno Bożego Narodzenia. Znakiem Wszechmogącego Boga („Boga Mocnego”, jak pisze Izajasz) jest bezradne niemowlę. Bóg rezygnuje ze swojej potęgi, by nas nie przestraszyć. Staje się kimś, kogo można wziąć na ręce, ale też kimś, kogo można skrzywdzić lub odrzucić.

Benedykt XVI w komentarzu do tej Ewangelii zauważył celnie: „Znakiem Boga jest potrzebujące pomocy, ubogie Dziecko”. Bóg wybrał nędzę, by nikt z nas nie czuł się zbyt biedny czy zbyt grzeszny na spotkanie z Nim.

Co zrobimy z tą Miłością?

Święty Paweł w Liście do Tytusa pisze krótko: „Ukazała się łaska Boga”. Skoro Bóg wykonał ten szalony krok w naszą stronę, jaka powinna być nasza reakcja? Liturgia podpowiada: radość i przemiana. Radość – bo jak mówi Psalm: „Niech się cieszą pola i wszystko, co na nich rośnie”. Nie jesteśmy już sami w kosmosie. Bóg jest z nami.

Boże Narodzenie to nie tylko sentymentalne wspomnienie wydarzeń sprzed 2000 lat. To pytanie: Czy dzisiaj, w Twoim „Betlejem” – w Twoim sercu, w Twoim domu – znajdzie się miejsce, którego zabrakło w gospodzie?

On już przyszedł. Reszta zależy od Ciebie.