Dzisiejszą niedzielą rozpoczynamy nie tylko Adwent, ale i nowy rok liturgiczny. Kościół, zmieniając szaty na fioletowe, nie zaprasza nas jednak do smutku, ale do wielkiej duchowej mobilizacji. Liturgia słowa na ten dzień brzmi jak głośny dzwonek budzika.
W Ewangelii Jezus przywołuje czasy Noego. Co robili wtedy ludzie? Nic złego – „jedli, pili, żenili się i za mąż wydawali”. Ich grzechem nie była codzienna aktywność, ale całkowite pochłonięcie przez doczesność. Byli tak zajęci zwykłym życiem, że „nie spostrzegli się”, gdy nadeszła katastrofa. To ostrzeżenie dla nas. Rutyna, praca, zakupy i przedświąteczna gorączka mogą nas duchowo uśpić. Można być dobrym człowiekiem, a jednocześnie żyć tak, jakby Boga nie było – bez relacji, bez oczekiwania, w duchowym uśpieniu.
Czuwajcie więc, bo nie wiecie, w którym dniu Pan wasz przyjdzie. (Mt 24, 42)
Święty Paweł w drugim czytaniu nie owija w bawełnę: „Teraz nadeszła dla was godzina powstania ze snu”. Apostoł wzywa nas do radykalnego odrzucenia „uczynków ciemności” – nie tylko tych wielkich grzechów, ale też kłótni, zazdrości i egoizmu. Mamy przyoblec się w „zbroję światła”.
Czym jest to światło? Odpowiedź daje prorok Izajasz w pierwszym czytaniu. To wizja Boga, który przynosi pokój tak głęboki, że „miecze przekują na lemiesze”. Kroczenie w światłości Pańskiej to wybór pokoju zamiast konfliktu, przebaczenia zamiast urazy.
Trzy kroki na ten tydzień Adwentu
- W codziennym biegu znajdź choć 5 minut na ciszę. Nie daj się „zjeść” rutynie jak ludzie z czasów Noego.
- Zidentyfikuj jedną rzecz (zły nawyk, kłótliwość, marnowanie czasu), którą chcesz w tym Adwencie pożegnać.
- Jak mówi dzisiejszy Psalm: „Idźmy z radością na spotkanie Pana”. Niech Twoja wiara nie będzie ciężarem, ale radosnym oczekiwaniem na Spotkanie.
Adwent to nie tylko oczekiwanie na Boże Narodzenie. To trening czujności na każde przyjście Boga – to ostateczne, ale i to codzienne, w drugim człowieku i w Słowie.
Obudź się. Pan jest blisko!
